Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί...

Πέντε μήνες ήταν αυτοί...Σημαίες, συνθήματα, καλλιτέχνες, λουκάνικα και, εσχάτως, ΜΑΤ.Τελικά,ότι και να λέμε, η πολυφωνία ήταν ένα κύριο χαρακτηριστικό της ΕΡΤ.
Ούτε 24 ώρες δεν περάσαν από την απεργία της 6ης Νοέμβρη. Μία απεργία που σημαδεύτηκε από την απόφαση των ηγετικών στελεχών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να μην πραγματοποιήσουν πορεία, λόγω της καταρρακτώδους βροχής. Προφανώς, η επανάσταση θα γίνει καλοκαίρι κι όλοι μας θα φοράμε σαγιονάρες.
Το θέμα μας, όμως, δεν είναι η χθεσινή απεργία. Είναι η σημερινή ενέργεια της κυβέρνησης να στείλει τα ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ τις πρώτες πρωινές ώρες. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε, μετά περισσού θράσους, πως η εν λόγω κίνησή της ήταν καθ'όλα νόμιμη. Δεν θα επιτρέψει, λέει δια των πολλών στομάτων της, ακραία στοιχεία να βλάψουν την αστική δημοκρατία μας. Στο πρώτο σκέλος, προσωπικά πιστεύω πως θα υπάρχει μια ειδική μέριμνα, κι αν χρειαστεί να θυσιαστεί το δεύτερο, so be it.
Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως οι κινήσεις της κυβέρνησης είναι 100% νόμιμες. Αλλά αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους, είναι η φύση των νόμων.
Οι νόμοι, λοιπόν, δεν είναι κάτι το άυλο. Δεν τους έφερε ο Μωυσής από το όρος Σινά. Είναι το κάλυμμα που θέλει η εκάστοτε εξουσία για να εδραιωθεί.Όσο νόμιμη ήταν η κυβέρνηση μας όταν έστελνε τα ΜΑΤ στην χαλυβουργία, άλλο τόσο ήταν κι η ΕΣΣΔ όταν εκτελούσε τους εσωτερικούς πολεμίους της. Η ουσία είναι, για να συνοψίσουμε, το ποιον εξυπηρετεί ο εκάστοτε νόμος.

Μια μποέμ ραψωδία

Εμπνεύστηκα τον συγκεκριμένο τίτλο από το ομώνυμο τραγούδι-έπος των Queen. Δεν ξέρω κατά πόσο συνδέεται με το περιεχόμενο τόσο της συγκεκριμένης ανάρτησης, όσο και των επόμενων. Πάντως, το θεώρησα ως τον καταλληλότερο για να με περιγράψει.
Η αλήθεια είναι πως το ύφος και το περιεχόμενο των αναρτήσεων, όπως υποδηλώνεται κι από τον τίτλο του υποφαινόμενου μπλοκ (που θα'λεγε και το Μπρεζνιεφικό Απολίθωμα), θα είναι κατά κύριο λόγο πολιτικό, μην έχοντας την παραμικρή διάθεση να κρύψουν την πολιτική στράτευση του γράφοντος.
Να πω την αλήθεια, ποτέ δεν κάθισα να ασχοληθώ ιδιαίτερα με το blogging. Πίστευα (κι εξακολουθώ εν μέρει να το πιστεύω), πως μέσω της συγκεκριμένης μορφής δικτύωσης, καλλιεργείται η αντίληψη που θρέφει, κατά κύριο λόγο, τους λεγόμενους "e-αγωνιστές". Παρ'ολ'αυτά, το ιστορικό προτσές επιτάσσει την μη χρησιμοποίηση των ημερολογίων για να γράφει τις σκέψεις του ο άνθρωπος του 21ου αιώνα. Στο κάτω-κάτω, αν δεν μοιραστώ τις σκέψεις μου με τους αναγνώστες μου, με ποιον θα τις μοιραστώ; Με την μοναξιά μου;
Λίγα πράγματα για μένα: αταλάντευτος υποστηρικτής της ΕΣΣΔ και της πορείας της. Θεωρώ πως τα λάθη που γίνανε είναι ένα γόνιμο πεδίο για ιστορική μελέτη κι όχι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για εκμηδένιση και λαθολογία. Βέβαια, η επιθυμία μου είναι να με διαβάζουν κι όλοι όσοι βρίσκουν την πορεία της ΕΣΣΔ ως αυτό ακριβώς, δηλαδή ένα πεδίο εκμηδένισης και λαθολογίας.
Στις επόμενες αναρτήσεις θα καταλάβετε τι ακριβώς πρεσβεύω.Μέχρι τότε, θα ήθελα να ενημερώσω πως το ύφος των αναρτήσεων θα είναι πολύ μακριά από αυτό που λέγεται στην δημοσιογραφική γλώσσα "Politically correct". Σας χαιρετώ και θα τα ξαναπούμε εδώ σύντομα...